Maak een einde aan wraak.
Neem het leven van Glabers vrouw zoals hij het leven van de jouwe nam.
Het kind is van jou.
Je was ooit naar Praetor Varinius' genegenheid op zoek.
Stuur een bericht en je kunt ze alsnog verkrijgen.
Zie je het niet?
De goden hebben me op het pad geleidt naar Gaius.
Zoals hun wil die van Ilithia heeft verwijderd.
Ben je gek geworden?
Het is van je broer, nietwaar? - Hoe kom je hier aan?
Verborgen tussen Ashurs schatten. Doch de schurk beweegt enkel op bevel...
van Gaius Claudius Glaber.
Glaber is het eens met de voorwaarden.
Ik ga naar Atella, zorg ervoor.
Hij verkoos wraak tegenover mij, boven jouw leven.
Je laat me in leven?
Zie het niet als vriendelijkheid.
Spartacus - Vengeance SO2EO9 'Monsters'
Quality over Quantity ®eleases Vertaling: Chillywitch & RenHöek
Open je verdomde ogen.
Om wat te zien?
Maak me wakker als bomen aanvallen, kleine man.
Romeinen.
Genoeg.
Blijf staan.
Dit was slechts een test?
Als dat niet zo had geweest, dan had het hiernamaals jullie allemaal gezien.
We zullen niet overvallen worden de volgende keer.
Ik wil woorden naar actie gesmeed zien.
Sta op en neem het ochtendmaal.
De dag die volgt zal lang zijn.
Het baart me zorgen. Om te draaien en je uit ons bed te vinden.
Ik kon daar niet blijven.
De geest roert zich met gedachtes over diegene te vroeg van ons ontnomen.
En de monsters die ze uit liefdevolle omarming wegscheurden.
We hebben beiden onmetelijk verlies geleden.
We moeten ons troosten in wat we gevonden hebben...
bij elkaar.
Ik heb me dwaas gedragen, en met spijt.
Dat ik je mogelijkheid heb ontzegd om naar behoren te treuren over je vrouw.
Ze is slechts vluchtige herinnering.
Eén die zal vervagen als de avond valt...
gestreeld door ochtendzon.
En het kind? - Het beweegt zich nog.
Ze wordt wakker.
Eruit.
Ben je van deze wereld?
Pak hand, en weet dat ik van vlees ben.
Laat ons alleen.
Ik dacht dat je weg was van deze wereld. - Net zoals ik.
Doch hebben de goden me terug gewezen in jouw armen.
Het is een zegen. - Eén gedeeld door ons kind.
De warmte van het leven in mij...
het gaf kracht en steun, toen alles verloren leek.
Hoe ben je ontsnapt? - Dat ben ik niet.
Hij heeft me laten gaan. - Spartacus liet je vrij?
Hij zei dat mijn leven nemen geen betekenis zou hebben.
En waar werd je vastgehouden? - Ik weet het niet.
Ik was gebonden en ontdaan van zicht. - Hoe heeft Gannicus je naar hem gebracht?
Per paard voor een dagdeel. Te voet door woud voor nog meer uren.
En je zag niets van hun kamp? - Enkel het vochtige hol waar ze me hielden.
Gegraven in de grond? Of gemaakt van steen en hout?
Wat maakt het verdomme uit?
Het was gemaakt van steen, met houten balken.
Gekrabbel gekerfd in het steen. - Wat stond er?
Ik wist het niet. Ze waren vervaagt en kapot.
In welke taal waren ze gekerfd? - Ze leken Grieks.
Waarom ben ik niet in ons slaapvertrek?
Ik dacht dat ik droomde.
Seppia in jouw armen, je handen op haar...
Spartacus had gelijk.
Mijn dood zou geen betekenis hebben.
Je houdt niet van me. - En dat vind je een openbaring?
ledere keer rukte je mijn hart uit mijn borstkas.
Verbaast het je dat het nu leeg is wat jou betreft?
Is er niets meer tussen ons?
Ik vroeg ooit hetzelfde aan jou.
Herinner je nog je antwoord? - Heb ik er niet genoeg voor geleden?
Ik wil weer leven zoals het was, met mijn man naast me.
De man waar je het over hebt, bestaat niet langer.
Wat staat er dan voor me? - Een monster.
Grof gehouwen door ongelukkige gebeurtenissen...
en adem gegeven uit noodzaak.
We kunnen de tempel niet verdedigen, als we het niet met elkaar eens zijn.
Geef Lugo krijger om mee wacht te lopen. Geen kleine man, met kleine ballen.
Mijn ballen, laten geen doorbraak toe.
Je ogen waren gesloten in achtervolging op dromen.
Je bent weggedut? - En je geeft Nasir de schuld, jij luie nietsnut?
Bespaar de moeite om je jongen te verdedigen, en kijk naar je eigen zwakheden.
Laat ons dan het moment herleven, en ander resultaat zien.
De Romeinen zullen komen.
En als ze ons verdeeld vinden, zullen we neergaan voor hun ogen.
Woorden met betekenis. - Ze spreekt de waarheid.
Wat wil je dat we doen? - Proberen niet je hoofd te laten inslaan.
Gedurfde woorden voor iemand die zo snel omviel.
Ik was zonder zwaard.
Waarom heeft kleine man zwaard, en niet Lugo? - We kunnen de Romeinen niet aan met stokken.
Dan zal ik je leren boogschieten... - De trut en haar verdomde pijlen.
We komen uit het oosten van de Rhijn. Wij vechten met staal.
We moeten gebruiken wat we hebben.
Waarom heb je de Romeinse hoer vrij gelaten, zonder iets ervoor terug te vragen?
Ze wil weten waarom je Ilithia liet gaan...
terwijl Glaber geen wapens heeft geboden zoals belooft?
lets wat ik me ook afvroeg.
Haar leven nemen zou ons niet hebben gegeven wat we nodig hebben.
Het zou enkel als misplaatste wraak gediend hebben.
We zijn beter dan dit. We zijn beter dan de Romeinen.
Laat iedereen zijn positie innemen.
We zullen trainen tegen bestorming in het licht van de dag...
en proberen de frustratie van de avond te verlichten.
Laten we ervoor zorgen. - Ik heb geen hulp nodig.
Neem positie in op de muur.
Met mij mee.
Ik vrees dat resultaat hetzelfde zal zijn tijdens daglicht.
We zijn geen vuist, maar kromtrekkende vingers zonder enig doel.
Mijn woorden dalen neer op het oor, maar falen het hart te doorboren.
Dan moeten we dieper steken.
Misschien een straf, voor degene die falen tijdens de dagtraining?
Je kan vertrouwen en loyaliteit niet smeden
met het eind van een zweep zoals de Romeinen denken.
Wat zou je dan gebruiken? Zachte kussen en fluisteringen van liefde?
Haal Fulco en Harudes erbij. Er is iets wat ik wil dat jullie doen.
Waar denk je aan?
Vingers verenigd zien tot één doel.
Het is iets van veel spijt.
Dat Lucius niet langer onder ons is. - Een verlies goed voelbaar.
Doch we moeten ons afkeren van het gewonde hart.
Keren naar hetgeen wat gedaan moet worden.
Ik zal je meer boogschutters laten trainen, zoals je voorstelde.
Is dat alles wat je van me wil?
Pak je boog.
Je hebt niet naast me geslapen.
Je zegt niets, tenzij een bevel gegeven wordt.
Hoelang tracht je me te gaan straffen? - Dat is niet mijn bedoeling.
Doch resultaat blijft hetzelfde. Je keert je af van me.
Je keerde je van jezelf af, toen je een poging ondernam op Ilithyia.
Een daad die je zou hebben besmet voor altijd. - Ik dacht je enkel te redden van hetzelfde.
Je dacht enkel te redden wat we hadden.
Hadden?
Kun je niet langer troost vinden in mijn armen?
Kun je dat vinden in die van mij? - Ja.
Als je me meer van je hart zou geven.
Ik heb alles gegeven wat over was.
Het is niet genoeg.
Nee... dat is het niet.
Laten we gaan trainen.
En doen wat gedaan moet worden.
Hij houdt niet van je... - Je laat me leven...
Zie het niet als een vriendelijkheid...
De goden hebben mijn gebeden gehoord. Om je terug te laten keren in mijn armen.
Alleen jij biedt zulke omhelsing.
Ik heb niet gegeten of geslapen sinds je eruit gerukt werd.
En dat zou ik blijven doen, tot ik kon volgen naar het verwachte lot.
Ik zou willen dat iedereen me zo dicht bij het hart hield.
Je bent de reden dat die van mij nog steeds klopt.
Jij en de zegen die je draagt.
Ik heb het nooit beschouwd als zodanig.
Doch op dat laatste moment, toen ik dacht dat leven verloren was...
voelde ik een groot verdriet.
Niet ten opzichte van mezelf maar voor het onschuldig kind...
gedoemd om te lijden voor de fouten van de moeder.
We hebben er beiden veel gemaakt.
Het kind is van Spartacus.
Hij gaf het zaad, de avond dat je me intrigeerde om met hem te liggen.
Ik leg niet langer de blaam bij jou neer.
Het waren mijn handen die jou dwongen wraak te zoeken.
Mijn keuzes die me lossloegen.
Vastklampend aan een vrouw die ik ooit haatte.
En een kind waar ik onwijs van ben gaan houden.
Zulke hoop en zulke vreugde in je te voelen bloeien...
Dat is het mooiste van al het leven. Ongeacht waarom het bloeit.
Verontschuldiging. Ik wist niet dat jullie...
Verontschuldiging.
Ze is bezig om mijn plek in te nemen naast Gaius.
Op een dag zal ze zien wat hij echt is.
Haar ogen zijn al geopend.
Seppius werd niet vermoord door zijn slaven, maar door je man.
lets wat ik ontdekte op een meest ongelukkige wijze...
en enkel deelde met Seppia.
Doch blijft ze in dit huis?
Lichaam aangeboden aan de man die haar zo heeft verwond?
Nu weg gaan zou alleen dienen tot het opwekken van argwaan.
Doch brandt ze met gedachtes van het wreken van haar broer.
Ik zou zulke sintels willen zien opgloeien.
En uit de gloeiende vlammen...
mijn kind en ik oprijzend uit de as van het noodlottige verleden.
Ze reisden per paard, daarna te voet door woud, voor een aantal uur.
Doch weet ze niet in welke richting ze reisde.
Spartacus heeft de mijn van Lucania hier aangevallen.
De arena in Capua... haven van Neapolis...
En geprobeerd te ruilen in Atella.
De curve suggereert dat ze zich bewegen vanuit een centraal punt in deze regio.
Nochtans een groot gebied.
Heeft ze nog iets genoemd dat bruikbaar kan zijn?
Enkel dat ze onder gronds gehouden werd.
Een kamer met vervaagde opschriften, mogelijk Grieks van origine.
Verontschuldiging.
Neem wat wijn en eten.
Zijn inspanningen werpen vruchten af? - Geplukt uit Spartacus' eigen tuin.
Zijn al te rijpe vriend heeft de naam Lucius Caelius.
Bekend bij de ondervraagden dat hij de markt bezocht in Neapolis en Atella...
en verblijft in de schaduwen van Vesuvius. - Nog steeds een te groot gebied.
Kleiner gemaakt door uw vrouws bedreven ogen.
Er is een tempel aan de voet van de berg, lang geleden verlaten.
Gebouwd vele jaren terug door Griekse handen.
Dan marcheren we bij zonsondergang, en bij zonsopgang beeindigen we Spartacus.
Ik zou willen aandringen op grote voorzichtigheid.
Als ik me goed herinner, is er een muur die deze tempel beschermt.
Spartacus en zijn mannen zullen zeker hun positie hebben versterkt.
Dan zullen we de vurige macht van Rome naar buiten brengen...
en hun verweer vallen net als de man zelf.
Maak je mannen klaar.
En ik wil dat je naast me staat, om het glorieus moment te delen.
Een grote eer.
Het beschaamd me om beloning te vragen doch een hartenwens is een dwaas iets.
Je bent veel dingen, Syriër. Maar verwacht niet van me dat ik je dom vind.
Geef geluid aan je verlangen. Beschouw het een mogelijkheid.
Je valt aan voor bevel is gegeven.
Je moet verborgen blijven tot de Romeinen binnengedrongen zijn.
Je wil dat ze over de muur komen?
We willen ze in de val lokken, simpele ziel. - Als vis in een net.
Er komt een wagon aan. - Agron berijdt hem.
Hij heeft er weer één aangevallen, zonder bevel.
Nee. Hij handelt op mijn bevel.
Voor welk doel?
Om veilig te stellen wat we wanhopig nodig hebben.
Ik ken de man nauwelijks zonder gefronste wenkbrauwen.
Hij is geen man van drinkgelag.
Zijn wenkbrauw onthuld het niet doch er is altijd een intentie aanwezig.
Het doet goed... stemmen te horen met verhoogde levenskracht.
Om ons verbonden te zien.
Niet door brandmerk. Niet door thuisland.
Maar door een ideaal.
Dat iedere man...
iedere vrouw...
geboren word en leeft...
en sterft met de smaak van vrijheid voor altijd op hun lippen.
Doch als we de Romeinen willen verslaan...
moeten we onze geschillen opzij zetten en samenwerken als één.
Laten ons beginnen met Spelen.
Paren makend met degene die je verziekt tegen gelijken.
Laat ons zien of de dorst voor victorie triomfeert over kleinzielige ruzies.
De intentie is onthuld.
Neem positie in.
Jullie zullen tegenover ze staan.
Wij winnen. Als jij uit de weg blijft, kleine man.
Noem me verdomme niet zo.
Begin.
Het is iets van schoonheid, nietwaar?
Wat een man bereikt, als zijn wil ten doel is gesteld.
En er mist iets.
Vrijheid.
Te zien dat schatten worden gebruikt na afwezigheid van gebruik.
Te leven, te weten dat elke keus gemaakt...
je eigen is.
Spartacus en ik staan samen in zulke verlangens.
Dan bevind je jezelf in laag gezelschap. - Snel te worden verheven.
Ashur heeft het onmogelijke gedaan...
en ontdekt waar de gevreesde schurk zich schuil houd.
Als beloning... vervuld Glaber een diepste wens.
Aan mij.
Hij geeft je vrijheid? - Nadat we Spartacus pakken bij de Vesuvius.
Doch de bevrijding uit bondage...
is slechts de smaak voor een meer smakelijke maaltijd.
Eén die je alleen zal vieren.
Nadat Spartacus is verslagen, zal Ilithyia terugkeren naar Rome met haar man.
Haar vertrouwde vriendin aan haar zijde.
Ik vrees dat Ilithya een nieuwe moet vinden.
Jij blijft hier.
Om de mantel aan te nemen van geliefde vrouw.
Glaber zal dit niet toestaan.
Hij doet meer dan het toestaan. Hij geeft een gezamenlijk zegen.
Hij geeft deze Ludus als beloning... voor eervolle dienst.
Hij geeft je mijn echtgenoot zijn nalatenschap?
We zullen een nieuwe smeden, mijn liefste. Als man en vrouw.
Samen zullen we de nobele verrijzing zien...
van het Huis van Ashur.
Zorg dat de mannen gereed zijn en klaar om te reizen bij de dageraad.
Zie erop toe.
Was je in staat te verkrijgen wat nodig was?
Ze zijn op weg van Neapolis. - Ontmoet ze en bespoedig hun komst.
Ik zal niet wachten om naar het zuiden te marcheren.
Ik wil een andere koers adviseren.
Ik ben gezonden met een bericht van de Senaat.
Je moet het achtervolgen van Spartacus staken en direct terug keren naar Rome.
Ik ben een Praetor van de Republiek.
De Senaat heeft geen macht om zoiets van me te eisen.
Klopt, dat hebben ze niet.
Ze hebben enkel de macht om het pad der aktie te adviseren.
Slechts één, die een man zonder overheersing van zijn huidige positie zou negeren.
En ze sturen woorden via de man die samenzweert om mijn vrouw op te eisen?
Ik sta niet echt alleen in zulk verlangen, nietwaar?
Verontrustend nieuws doet de oren branden.
Dat Spartacus heeft gegrepen wat ik niet kon.
Je weet niet waar je het over hebt. - En jij bent een onbekwame dwaas...
om toe te staan dat je vrouw meegenomen wordt door een slaaf.
Meegenomen?
Het lijkt erop dat je verkeerd geïnformeerd bent.
Ik ben enkel ontzegd uit het bed...
door het ongemak van mijn kind, in de aanzwellende maanden van zwangerschap.
Heeft het ook de blauwe plek veroorzaakt op je kaak?
Nee, dat deed het niet.
Dat was mijn fout. Een misstap toen ik uit bad kwam.
Je moet beter uitkijken waar je je voeten neerzet.
Zoals jij je woorden beter moet kiezen.
Ga naar huis, Gaius.
En verzorg je vrouw, voordat er een andere man haar het hof maakt.
Ik zal vertrekken als Spartacus neergaat.
Een taak die al lang klaar had moeten zijn. - Doch nu binnen handbereik.
Ik marcheer naar Vesuvius en maak een einde aan de man.
Verbergt hij zich daar?
Dat gaat je niets aan. - De Senaat denkt daar anders over.
Ik ben aangesteld om jouw plaats in te nemen met een waardevol leger...
en Spartacus te straffen voor zijn daad.
En als ik weiger om opzij te stappen?
Het is een keuze die je zelf maakt.
Maar één die alle hoop zal eindigen om uit de stront te kruipen...
waar je jezelf in hebt geholpen.
Behoudt de kleine waarde die je naam nog heeft, en zet koers richting Rome.
Dank de goden dat je mijn bericht hebt ontvangen.
En ik gaf er gehoor aan
enkel om Ilithia veilig binnen de muren te vinden.
Spartacus liet haar gaan.
Waarom zou hij genade tonen aan de vrouw van de man die hem najaagt?
Ik doe geen poging om de gedachten van een slaaf te begrijpen.
Je tijd in plaats daarvan bestedend aan het verzinnen van verhalen van ontvoering.
Is hetgeen wat je schrijft over je broer ook verzonnen?
Alles wat ik je heb verteld is waar. Gaius nam het leven van mijn broer.
En welk bewijs heb je, om een Praetor van Rome te beschuldigen?
Seppius' armband, een afspiegeling van die van mij.
Gevonden tussen de eigendommen van een man trouw aan...
Een stomme armband is alles wat je hebt? Jij stom wicht.
Loop alsjeblieft niet hiervan weg. Gaius moet boeten voor wat hij gedaan heeft.
Ik heb het niet op de man.
Doch om beschuldiging te baseren op betraande ogen zou geen zin hebben.
Net zoals verder praten.
Je liet je bescherming zakken voor de aanval. - Advies dat te laat komt.
Wij verliezen.
Maar kleine man vecht als reus.
Drank en wedstrijden.
Een slimme strategie, om noodzakelijke banden te smeden.
En ik zou er meer willen zien volgen.
Een mooi gevecht.
Laat ons een nieuwe wedstrijd beginnen.
Grijp hem, Agron. - Hij is te snel voor je, Agron.
Neem positie in.
Ga tegenover ze staan.
We kunnen ze gemakkelijk aan. Als we als één vechten.
Hou dit vast, domkop. Niet opdrinken.
Ga en doe wat noodzakelijk is.
Klaar.
Begin.
Kom op, Crixus. Leer hem wie de echte kampioen is, Crixus.
Het verbaast me, om de verandering te zien in je.
De wereld zelf kan koers wijzigen, indien bewogen door liefdevolle handen.
Een zegen. Om elkaar op die manier te zien.
Zoals Spartacus jou ziet. - Niet meer.
Je vocht goed.
Voor een simpele ziel van het oosten van de Rhijn.
Jij ook.
Voor een vals lachende Galliër.
Laten we wat drinken, en gekwetste trots balsemen.
Om de steek van verlies te verdragen.
Zonder recht te trekken wat er is gebeurd?
Ik heb Varinius laten komen, zoals je vroeg.
Enkel om woorden te ontwijken en aanraking.
Je bent niet langer een meisje, onbevlekt door de wereld.
Je bent een vrouw nu.
En onze handen vormen het lot, als die van mannen beven.
Ik ben het die beeft. De gedachte van Gaius' handen op me.
Het is al goed.
Het is zo'n verlangen die kansen biedt.
Je stelt het onmogelijke voor.
Ik stel enkel voor dat je de jaren overweegt die zich voor je uitvouwen.
Elk ogenblik gevuld met de wetenschap dat Gaius Claudius Glaber...
zijn leven leeft op de bevoorrechte schoot van Rome.
Terwijl je broer voor altijd van adem wordt onthouden.
Zo hoort het niet te zijn. - Inderdaad niet.
Alles wat ik lief had werd ook van me weg genomen.
Dit huis. Mijn man.
Belofte van een kind...
De dingen die ons aangedaan zijn mogen niet onbeantwoord blijven.
Het toestaan zou...
afkeren zijn van degenen die we liefhadden.
Is er geen andere manier?
Als je je broers moord gewroken wil zien...
dan moet er bloed worden vergoten.
Ze is bewogen richting daad? - Ik denk het wel.
Je weet zeker dat dit is wat je wil?
Als Gaius niet beweegt door smekend woord, dan ga ik voor bloed en dood.
En met het wat het brengt... mijn leven teruggekeerd aan mij.
Is het waar? Dat je vertrekt naar Rome?
Ik heb weinig keus.
Het is een vreselijk iets, om ervan te worden ontdaan.
Pijnlijker gemaakt door de hand die het verwijdert.
Je hebt het over Varinius?
Hij doet weer een poging om te grijpen wat rechtmatig van mij is.
Zoals Spartacus mijn broers leven greep?
Een onfortuinlijke tragedie. - Eén die nog gerechtigheid verlangd.
De Senaat geeft Varinius de opdracht.
Ik heb geen vertrouwen in hem...
om het leven te nemen van de man verantwoordelijk voor dodelijke verwondingen.
Noch ik.
Doch moeten we keren van dergelijke gedachten...
en troost zoeken in de handen van een warme omhelzing.
Jouw verdomde handen hebben mijn broer van deze wereld gerukt.
En die van mij zullen jou ervan afzien.
Ik zette je aan de kant... doch red je mijn leven?
Je bent mijn man.
We kunnen niet zijn wat we waren.
Laat ons dan zijn wat we zijn.
We hebben elkaar vreselijke dingen aangedaan.
Ik zou graag zulk vergif naar buiten gekeerd zien...
naar degene die het echt verdienen.
De Senaat.
En de man die ze sturen om je roem te stelen.
Jij zou je tegen Varinius keren?
We zijn allebei monsters, Gaius.
Laten we dat samen zijn, en de hemelen in bezit nemen.
Ik zal naar Vesuvius afmarcheren. En ervoor zorgen.
Neem nog even rust.
Ik ben te lang zonder je geweest... binnen in me.
Vergeef me. Ik verlies mezelf in het moment.
Nee. Ik ben het die verloren was.
En je aanraking die me naar huis leidt...
Ik geloof nog steeds dat je ons naar een vroegtijdig eind zal zien.
Doch het zal een verdomd glorieuze dood worden.
Het signaal.
Glaber komt van achteren. Een lafaards positie.
Hij zal zijn troepen in strakke formatie laten oprukken...
met bedoeling te overweldigen.
Het is de Romeinse manier.
We zullen ze die van ons leren.
Terug naar de tempel.
Er zijn er teveel. - Gaan.
De rebellen trekken zich terug.
Je bent niet de man die ik zoek.
Leg je wapens neer. Doe het.
Nu hebben we staal. Verzamel hun wapens.
Ik ben je bloed schuldig, voor Acer en Rhaskos.
En we zullen het betaald zetten, nadat het antwoord is gegeven.
Waar is Glaber?
Trekken... aansteken... duwen.
Indien klaar. - Klaar.
Op mijn teken.
Nogmaals.
We moeten gaan.
Terugtrekken. De tunnel in.
Gaan.
Ga. We volgen.
Vlug.
Blijf in beweging.
Ze zijn met teveel.
Het bergpad. Vlug.
Er is geen ander pad meer. We zullen gevangen zitten.
Er is geen keuze. We moeten gaan.
Deze kant op.
Is er geen andere manier om de berg te bereiken?
Geen, behalve het smalle pad waar ze over ontsnapt zijn.
Veel mannen waren verloren, in poging tot achtervolging.
Dwaas streven.
Ze hebben nu de hogere grond. We zijn het voordeel kwijt.
U laat ze gaan?
Ik laat ze feesten...
op modder en steen.
En als honger en gekheid op hun neerstrijkt...
doden we ze allemaal.
Quality over Quantity ®eleases Vertaling: RenHöek en Chillywitch.